| |||||
| Product Reviews |
|
|
Έθνος Νομίζω πως από δυσαρέσκεια τεντώνει τα δάχτυλά του. Όταν κοιτάω στο πρόσωπό του βλέπω τα χείλη του «σφιγμένα». Λέω πως ο Σεραφείμ Τσοτσώνης θα προτιμούσε να μην ήταν εδώ μαζί μου, τώρα. Ο Σεραφείμ κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά άλμπουμ της περασμένης χρονιάς. Πρόσφατα η νεοϋορκέζικη έκδοση του περιοδικού (οδηγού πόλης) «Τάιμ Αουτ» το χαρακτήρισε υπέροχο. Το «Δις Ιζ Χέβεν», ο τίτλος του άλμπουμ, είχε δεκαπέντε κομμάτια έτοιμα να ευχαριστήσουν εκείνο το κοινό που δεν εναρμονίζεται με τους κανόνες του συχνά «αδιανόητου» μουσικού μάρκετινγκ. Ο Σεραφείμ ανάβει ένα τσιγάρο. «Δεν υπάρχει τέλος στη μουσική. Και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζω. Μ αρέσει να συλλέγω τυχαίους καθημερινούς ήχους και να τους τοποθετώ στη μουσική μου. Ακόμα και ένα τυχαίο κορνάρισμα για μένα έχει τη δική του αρμονία. Τη δική του μουσικότητα». Ο Σεραφείμ μπήκε στη μουσική γράφοντας θεατρικά σάουντρακ. «Μου αρέσει η μουσική που συνδυάζεται με την εικόνα. Οπως βρίσκω ενδιαφέρουσες και εκείνες τις μελωδίες που διακατέχονται από αρμονικά λάθη. Μ αυτό το σκεπτικό μπήκα στο θέατρο για να γράψω μουσικές παραστάσεων». Το «Δις Ιζ Χέβεν» έχει 15 τραγούδια. Στην ερώτηση τι σημαίνει για σένα το νέο άλμπουμ σου, ο Σεραφείμ απαντά: «Κάθε κομμάτι είναι τμήμα από το παζλ του προσωπικού μου παράδεισου. Ετσι το βλέπω εγώ. Θεωρώ πως στο άλμπουμ πρωταγωνιστούν οι άνθρωποι που λατρεύω. Η γυναίκα μου, το παιδί μας είναι κάποιοι απ αυτούς». Ο Σεραφείμ τώρα πίνει μια «μακριά» γουλιά καφέ. Οταν του λέω στο μέλλον πού θέλεις να πάει η μουσική σου, απάντησε: «Θέλω να φύγει από την Ελλάδα. Ηδη αυτό συμβαίνει. Το άλμπουμ μου έχει κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό. Αυτές τις μέρες σκέφτομαι πως θα έπρεπε να σκηνοθετήσω τη μουσική μου. Νομίζω πως δίπλα μου έχω τους κατάλληλους ανθρώπους να με βοηθήσουν σ' αυτό το σχέδιο». |
|
Sonik Magazine Έχοντας πλέον στη διάθεσή μας και τη δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά του Serafim Tsotsonis στα χέρια μας, το ηχητικό στίγμα μοιάζει να αποκρυσταλλώνεται. Επιρροές από την κλασική μουσική, σινεματικές ατμόσφαιρες, ευφορικές αλλά και μελαγχολικές μελωδίες, ρυθμοί που ποτέ δεν ξεπερνούν τα όρια του midtempo, ηλεκτρονική μουσική που λοξοκοιτά συνεχώς προς το avant garde και το post rock. Αυτή τη φορά στο μενού έχουν προστεθεί άφθονα φωνητικά μέρη από διάφορους προσκεκλημένους (Dioni των Astyplaz, Elena Charbila των Kid Moxie, Costa Dino, Zach των Ocean Mind, Willow Wieliczka, Nadin, Angeliki Tsotsoni) που του επιτρέπουν να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και σ’ ένα πεδίο που ξεφεύγει από τα instrumentals. Η αλήθεια είναι ότι στις καλύτερες στιγμές (που είναι αρκετές) καταφέρνει ν’ ακούγεται πρωτοποριακός και ταυτόχρονα βατός. Ειδικά η πρώτη πεντάδα κομματιών του άλμπουμ με τον πιο απαιτητικό/ πειραματικό χαρακτήρα έχουν ένα τόσο μοναδικό, προσωπικό χαρακτήρα που δύσκολα μπορεί κανείς να τις συγκρίνει με οτιδήποτε κυκλοφορεί στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα. Το So This Is Heaven δεν απευθύνεται στους λάτρεις της ραδιοφωνικής pop, όσοι όμως μπορούν να εκτιμήσουν τις δουλειές των Orb, για παράδειγμα, θα επιβραβευτούν μ’ ένα ηχητικό μενού. |
|
LIFO Magazine After 2006’s Peak, Serafim Tsotsonis is releasing his new album "So This Is Heaven", keeping at first sight a "romantic" view, even if there is a whole world under the surface. Serafim Tsotsonis is one of the few Greeks that can really combine with such ease his classical knowledge with such an upfront sound that could easily be heard of Resonance FM. An album flooded with psychedelic melodies, spaced vocals and really clever instrumentation. |
|
Metro Serafim Tsotsonis. A comeback with a totally different work. After the minimal “Peak”, Serafim is returning to discography with the totally different and melodic “So This Is Heaven”. The minimal style with the new wave and ambient elements that were used in his previous album, give their place to vocals that get irregular shapes and collaborations with Astyplaz’s Dioni and Kid Moxie. The voices are used either with the classical way or as instruments that blended with Serafim’s instrumentations create a multi shaped result that is aiming to a wider audience. A second album that is more approachable without losing any of the quality that we found into Serafim’s first attempt. |
|
FACES magazine This title could lead to a question mark, but luckily enough it doesn’t. And we say this because we too have -really naïve- the same feeling. The way that Serafim, after 2006’s "Peak" managed to find his small musical Heaven and achieved to place us in too. The game here has one and only code. Simplicity. And everything depends on this. From the the vocals of Zach, Marien, Dioni and Kid Moxie -among others- to the “like little and happy steps” beats, that manage to impart with imminence their elegant glow. Remarkable and amazingly colorfull. |
|
OZON magazine His first solo work met with critical acclaim in Greece as well as abroad. His classical education, his many influences by artists and bands like Gustav Mahler, Arvo Part, Brian Eno are giving him the ability to work around the music forms and this lead to a new and totally different album titled “So This Is Heaven”. The minimal approach that we faced at “Peak” has been left behind in this case. His new album has the tag of variety. Pop-electronica, an avant garde essence, vocals that can meet all tastes and every use, sometimes taking their usual part as voices, others taking the place of instruments, helping the artist to present more complex instrumentations. An album that comes to certify that feeling Serafim left us with back at the years of his first release, that we are dealing with a great artist. |
| Page : 1 / 1 [ Back | Next ] |
