... αεροδρόμιο... αναχώρηση... ξενοδοχείο... soundcheck... ξενοδοχείο... φαγητό... ντους.... club... σκηνή... ξενοδοχείο... κρεβάτι... αεροδρόμιο... αεροπλάνο... αεροδρόμιο... αναχώρηση... ξενοδοχείο... club... soundcheck...
φαγητό... ντούς... club... σκηνή... ξενοδοχείο...
κρεβάτι... αεροδρόμιο...

"Χέϊ, είναι ok να μιλήσουμε τώρα; Είσαστε όλοι ξύπνοι, δεν είναι πολύ νωρίς έτσι;"
"Εεμ, όχι, όλοι ξύπνιοι είμαστε."
"Μια χαρά, μπορώ να μιλήσω στον Nick;"
"Ο Nick βασικά δεν είναι εδώ γύρω αυτή τη στιγμή."
"Ok, να μιλήσω τότε στον Jody;"
"Ναι, θα στον περάσω."
"Ναι;"
"Hi, Jody;"
"Ναι, Jody εδώ. Τι κάνεις;"
"Είμαι cool. Εσείς πως είσαστε; Πως πάει η περιοδεία;"
"Ναι, είναι φοβερά. Είμαστε εδώ περίπου μια εβδομάδα, είχαμε DJ gigs και live shows και περίπου δύο ώρες ύπνου κάθε βράδυ. Η αδρεναλίνη αρχίζει να επιδρά και ενθουσιάζεσαι τόσο, όλοι μάλλον θα πάμε σπίτι και θα την πέσουμε αλλά προς το παρόν είμαστε αρκετά τσιτωμένοι."

Ο Jody Wisternoff είναι το ένα τρίτο του Μπρίστολ-ικού τρίο, Way Out West. Στα 30 του, είναι στη δουλειά ήδη περισσότερο από τη μισή του ζωή, έχοντας αποκτήσει τόσο εμπορική όσο και κριτική επιτυχία ως παραγωγός, remixer και DJ. Η ιστορία του ξεκινά στα τέλη του '80 όταν οι Μπρίστολ-ικοί Smith and Mighty άνοιξάν το στούντιό τους σε δύο πολύ νεαρά παιδιά, τον Jody και τον μικρότερο αδελφό του.

Και οι δύο ήταν αυτοδίδακτοι hip-hoppers που είχαν ήδη φτιάξει μια αξιοπρεπή συλλογή κομματιών χρησιμοποιώντας τα πιο βασικά εργαλεία, και ήταν και αρκετά νέοι για να τραγουδήσουν falsetto, εάν, βέβαια, δεν ήταν τόσο απασχολημένοι με ένα τροποποιημένο deck και ZX Spectrum. Μέχρι που έφτασαν και στους τελικούς ενός εκ των πρώτων Πρωταθλημάτων DMC ενώ οι βίβλοι μουσικής και στυλ, The Face, i-D και Hip Hop Connection παρατηρούσαν εντυπωσιασμένοι δύο πιτσιρικάδες που ακόμη δεν είχαν βγάλει μουστάκι.

"Ήμουν στη μουσική σε πολύ μικρή ηλικία. Είχα υποστεί κατά μία έννοια πλύση εγκεφάλου από ψυχεδελική acid rock", θυμάται ο Jody. "Είναι μάλλον από τις πιο πρώιμες μουσικές αναμνήσεις που έχω, νομίζω. Οι γονείς μου τη γούσταραν και μάλλον αποθήκευσα κάποιες πιο υποσυνείδητες αναμνήσεις στις εσοχές του μυαλού μου. Η όλη ιδέα του Κάντο Μόνος Σου με ενδιέφερε πολύ και τρέφω τέτοιο σεβασμό για τον John Peel. Ήταν πράγματι εκεί έξω, στα άκρα, δεν έδινε δεκάρα. Ιδιοφυία".

Κατά τη διάρκεια των αρχών των 90's, η rave σκηνή πράγματι πήρε τα πάνω της και ο έφηβος Jody έπεσε μέσα με τα μούτρα. "Τα γούσταρα όλα τόσο πολύ, η underground σκηνή πράγματι με κατέκτησε. Μέχρι που έβγαλα και κάποια hardcore μουσικά κομμάτια", θυμάται. Ήταν το '93 που ο Jody πρωτογνώρισε τον συν-ιδρυτή των Way Out West, "ο Nick κι εγώ πιάναμε την κουβέντα όποτε ερχόταν στο δισκοπωλείο στο οποίο δούλευα και στην ουσία ήταν ο πατέρας μου που πρότεινε να συνεργαστούμε και σε στούντιο. Ο πατέρας μου μέχρι που κατέληξε να μας μανατζάρει για περίπου 8 χρόνια, ήταν ένα μια από αυτές τις πατρικές καταστάσεις, που θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Απλώς δεν ήθελαν να βιαστώ και να πέσω κάπου στα τυφλά".

Ο φανατικός της μουσικής Nick Warren πέρασε τα εφηβικά του χρόνια ψαχουλεύοντας σε δισκοπωλεία για punk, reggae και καθωσπρέπει ποπ προτού ξεσπάσει η dance σκηνή στην κουλτούρα των νέων στα τέλη του ογδόντα. Έπαιζε σε μαγαζιά στο Bristol μέχρι το '90 προτού ανοίξει η πρώτη βαλεαριακή βραδιά στο South West, το The Wiggle. Η 'anything goes' στάση του απέναντι στο DJ-ing γρήγορα του κέρδισε ένα residency στο πρωτοποριακό acid house μεσοβδόμαδο Vision, όπου λαθραία θα έβαζε The Clash και Frank Sinatra πάνω από διαπεραστική house.

Το '91 συνεργάστηκε με τοπικούς μουσικούς για να οργανώσει τη θρυλική βραδιά του '98, Proof. Ήταν περίπου εκείνη την περίοδο που τράβηξε την προσοχή κάποιων τύπων του Μπρίστολ. Ήταν οι Massive Attack. Ο θαυμασμός τους οδήγησε σε μακροχρόνια και επηρρεαστική σχέση, συμπεριλαμβανομένου ενός residency στο US tour and remix τους. Δύο χρόνια αργότερα γνώρισε τον Jody και συνεργάστηκαν σε μερικά κομμάτια με το ψευδώνυμο Echo, αλλά τα Way Out West remix τους ήταν τα πιο δημοφιλή απ' όλα και το ντουέτο τα υιοθέτησε για να γίνει το βασικό τους όνομα.

Το πρώτο μεγάλο κομμάτι, το 'Ajare' κυκλοφόρησε το '94 μέσω της deconstruction, οι ιδέες ποπ, τα παράξενα samples και οι επικοί Ινδουιστικοί στροβιλισμοί έφεραν το κομμάτι στο νούμερο 62 των UK Singles chart. Ακολούθησε το σκληρότερο Domination, προτού το The Gift έφτασε το νούμερο 15 και καθιέρωσε τους Way Out West ως ένα από τα καλύτερα house acts στη Μεγάλη Βρετανία. Το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομα του γκρούπ, έλαβε τεράστια κριτική επιτυχία το '97 και τους βρήκε να κάνουν περιοδεία στην Ευρώπη με ζωντανές εμφανίσεις στο Glastonbury, στα πάρτι του MTV και στο φεστιβάλ MIDEM της Γαλλίας. Το 2000 μεταφέρθηκαν στην Distinctive Records, ακολούθησε το δεύτερό τους άλμπουμ 'Intensify', φέρνοντας μαζί τα singles 'Intensify', 'Stealth' και 'Mindcircus', ένα ακόμη χιτ του Top 40 και Νο. 1 στα dance charts.

Το 'Don't Look Now' ξεπέρασε τα δύο χρόνια παραγωγής. "Το δουλεύουμε σχεδόν κάθε μέρα, ανάμεσα στο DJing, τις περιοδείες και το σποραδικό διάλειμμα για σαββατοκύριακο. Το τελευταίο ήταν στα 30α μου γενέθλια που ξεκίνησε ως μια μικρή συγκέντρωση αλλά μετά πήγαμε σε ένα μπαρ και μείναμε έξω για τρεις συνεχόμενες μέρες", λεει γελώντας ο Jody. "Με τη μουσική μας, τα προσεγγίζουμε όλα με το σκεπτικό ότι πρέπει να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς, άσχετα από πόσο καιρό θα σου πάρει. Κάνε ότι καλύτερο μπορείς, αλλιώς μην το κάνεις καθόλου. Έχουν ήδη γίνει τόσα πολλά πράγματα στη dance μουσική, που είναι δύσκολο να κινηθείς σε νέες κατευθύνσεις ειδικά κάτω από τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται η dance μουσική τα τελευταία χρόνια. Ο ενθουσιασμός εγκαταλείπει το σώμα σου εξ' αιτίας όλων των αυτών που καταδικάζουν την dance λέγοντας πως η σκηνή έχει πεθάνει. Δεν έχει πεθάνει ούτε στα πιο τρελά όνειρα...απλώς περνάει μια μεταβατική περίοδο".

Και καθώς εξελίσεται η dance μουσική, έτσι και οι Way Out West. Αυτό που αρχικά ξεκίνησε ως παραγωγή έχει μεγαλώσει ανά τα χρόνια. Με το 'Intensify', με φωνητικά που συμπεριλάμβαναν τις Kirsty Hawkshaw, Ally Keenan και Tricia Kelshall. Ήταν αυτή η εξέλιξη που οδήγησε τον Jody και τον Nick να πάρουν την απόφαση να γίνουν περισσότερο 'συγκρότημα'. "Θέλαμε λίγη περισσότερη κουλτούρα, τώρα που βρήκαμε το μυστικό μας όπλο υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ενότητα. Είναι ωραία. Πολύ ωραία", αναπολεί ο Jody. "Και μιας και μιλάμε για το μυστικό μας όπλο, θα την αφήσω να μιλήσει μόνη της. Να' την".

"Α, ωραία. Είναι και ο Nick κάπου εδώ γύρω;"
"Εμ, δεν είμαι σίγουρος που είναι αυτή τη στιγμή ο Nick βασικά. Θα πάω να τον βρω, να η Omi πάντως."
"Ναι;"
"Hi, τι κάνεις; Άκουσα καλά πράγματα για σένα".
"Α, αλήθεια; Ωραία. Μου αρέσει όταν οι άνθρωποι είναι καλοί με μένα", γελά η Omi, το τρίτο και πιο πρόσφατο μέλος των Way Out West.

H Omi, που παντρεύτηκε τον προηγούμενο Ιούλιο αφού γνώρισε τον άντρα της σε μια φωτογράφηση Diamond White ντυμένη ως lollypop lady, περιτριγυρίζεται από μουσική όλη της τη ζωή. "Είμαι φανατική των Smiths, αγαπώ τον Morissey από όταν ήμουν παιδάκι. Η μαμά μου είναι ζωγράφος και είχε μια έκθεση σε ένα τοπικό θέατρο και γκαλερί στην Σκωτία όπου ζούσα κάποτε. Είχα πάει μαζί της για την ημέρα και βαριόμουν μέχρι θανάτου οπότε έκανα βόλτες μέσα στο θέατρο για να ακούσω το συγκρότημα που έκανε έλεγχους ήχου. Απλώς αποδείχθηκε ότι ήταν οι Smiths!", λεει γελώντας.

Τραγουδά από τα 16 της και έκανε την πρώτη της οντισιόν για τους Way Out West περίπου πριν από 7 με 8 χρόνια με μια εμφάνιση που θύμιζε 'ενσάρκωση μιας rave ντίβας που φώναζε' όπως λέει η ίδια. "Δεν είχα δουλέψει το στυλ φωνητικής μου τότε", μας εκμυστηρεύεται. Με αυτό που φαίνεται να είναι προϋπόθεση με τους Way Out Westers, την μανατζάριζε ο πάτερας του Jody σε κάποιο συγκρότημα προτού επιλέξει έναν πιο πειραματικό δρόμο, με κομμάτια για τους Starecase και Timo Maas, ένα γυναικείο drum'n' bass γκρουπ Eden καθώς και για τον Peter Gabriel. "Την πρώτη φορά που τον είδα νόμιζα ότι ήταν ο καθαριστής", ουρλιάζει. "Είχαμε διακοπή ρεύματος και κάναμε πρόβες και απλώς μπήκε μέσα, κάθισε στο πιάνο και άρχισε να τραγουδά με ένταση διάφορα τραγούδια ενώ όλοι μας χειροκροτούσαμε".

Οι επιρροές της ξεκινάνε από Annie Lennox ("είναι η καλύτερη"), στην Ella Fitzgerald, David Bowie και PJ Harvey. "Ήμουν σερβιτόρα στο Μπρίστολ κάποτε και μπήκε μέσα, διάβασε ένα βιβλίο για υπόπτους δολοφονιών και ήπιε μια κούπα τσάι. Εγώ έδρασα σαν καμιά κολλημένη και έτρεξα προς το μέρος της και της μιλούσα με ενθουσιασμό. Ήταν πολύ ευχάριστη βασικά", θυμάται η Omi. "Παρόλο που μάλλον σκεφτόταν 'Χαμογέλα και συμφώνησε μέχρι να φύγει αυτή η γυναίκα από μπροστά μου', λεει γελώντας".

Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν ένας κύκλος μάθησης για της Omi καθώς και για τον Jody και τον Nick. "Όλη αυτή η περιοδεία στις ΗΠΑ έχει υπάρξει απίθανη. Έχω πάει σε τόσα πολλά μέρη. Πολλά από αυτά ήταν αεροδρόμια, ξενοδοχεία, club, soundcheck, ξενοδοχείο, φαγητό, club, σκηνή, ξενοδοχείο, ύπνος, αεροδρόμιο, αεροπλάνο και ούτω καθ' εξής, αλλά το συναίσθημα του να τραγουδάς μπροστά από 1,000 ανθρώπους... είναι αδύνατο να το συγκρίνω. Το Σάββατο ήμασταν στο club Avalon στο Λος Άντζελες και ο κόσμος είχε τρελαθεί. Είχαν ξεπουληθεί τα εισιτήρια, το ηχητικό σύστημα ήταν τέλειο και όλοι γούσταραν πραγματικά. Έτσι ήταν και ο Nick. Δεν τον έχουμε δει από τότε..."

"Ααα, ώστε εκεί βρίσκεται ο Nick;"
"Βασικά, δεν ξέρουμε που βρίσκεται", γελά η Omi. "Ήταν πολύ ενθουσιασμένος με τη φάση το Σάββατο το βράδυ, πάντως. Α, για περίμενε λιγάκι, νομίζω ότι ο Jody θέλει να σου ξαναμιλήσει".
"Hi Jody".
"Έλα, δεν είμαι σίγουρος που βρίσκεται ο Nick. Υπάρχει τίποτε άλλο που θες να μάθεις;"
"Μπορείς να μου περιγράψεις εν συντομία το καινούριο σας άλμπουμ προτού κλείσουμε;"
"Ναι, φυσικά και μπορώ. Είναι απίθανο, σίγουρα το καλύτερό μας μέχρι τώρα. Δεν θέλαμε να αποξενώσουμε τους ήδη υπάρχοντες φαν μας, αλλά την ίδια ώρα, είναι προφανές ότι έχουμε προχωρήσεις προς κομμάτια που βασίζονται περισσότερο στο τραγούδι. Νομίζω ότι είχαμε κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο sampling προτού έρθει η Omi και μας έδωσε μια κλωτσιά στα πισινά".

"Το άλμπουμ κινείται από το staccato kick-drum και τα παθιασμένα φωνητικά της Omi στο επερχόμενο single 'Anything But You', μέχρι επικής εποχής δηκτικότητα με το 'Everyday'. "Ξεκίνησε τη ζωή της Britney ως ένα διαολεμένο ντέμο!", λεει γελώντας ο Jody. "Αν έχεις το θεό σου, εάν το πας στα 120 bpm ακούγεται σαν old skool house με μερικά breaks πεταμένα μέσα. Όχι και τόσο Britney". Τα θελκτικά ηχητικά πλάνα εναλλάσσονται με χάρη από το 'Chasing Rainbows' μέχρι τη βασική βρώμικη οδύσσεια του 'Killah' και τα bongo twists και συγκεχυμένα basslines στο 'Fear'. "Απλώς βγήκε μετά από ένα τρελό jamming που κάναμε με τον ντράμερ μας, τον Damon. Ήταν κάποτε στους Echo and the Bunnymen και έχει μια τάση να ροκάρει μια στο τόσο. Αλλά αυτό το θέμα το αποφεύγουμε", λεει γελώντας.

...αεροδρόμιο... αναχώρηση... Αγγλία... Μπρίστολ... ΣΠΙΤΙ... ΚΡΕΒΑΤΙ...

"Hi, ο Nick;"
"Ναι, hi".
"Πως είσαστε, υποφέρετε από jet lag μετά την πτήση κι έτσι;"
"Μπα, εγώ δεν είμαι τόσο άσχημα, ήρθα εχθές οπότε κοιμήθηκα καλά χθες βράδυ. Δεν έχω δει τους υπόλοιπους από χθες, Θεέ μου, είμαστε μαζί τις τελευταίες δυόμισι εβδομάδες. Όλοι μας απλώς κάνουμε ένα διάλειμμα για μερικές μέρες".
"Για πες λοιπόν, πως ήταν;"
"Φοβερά, φίλε μου, για να είμαι ειλικρινής. Πήγε πολύ καλά. Είχαμε μόλις 3 μέρες άδεια περίπου αλλά ήταν τέλεια".
"Πως ήταν το gig στο Avalon;"
"Απίστευτα, λατρεύω το Λος Άντζελες, το Μόντρεαλ και τη Βοστόνη, πέρασα πολύ καλά εκεί".
"Έκανες ένα μαγικό κόλπο εξαφάνισης μετά το gig στο LA, έτσι δεν είναι;"
"Χα χα χα. Ναι, είχαμε λίγο καιρό άδεια οπότε έκανα αυτό που ήθελα".
"Οπότε τι έχετε κανονίσει για τον υπόλοιπο χρόνο;"
"Ποοοο! Και τι δεν έχουμε να κάνουμε".

Μετά την περιοδεία στις ΗΠΑ οπού είδαν να ξεπουλιούνται εισιτήρια για τεράστια θέατρα και τις σταρλετίτσες του LA να χάνουν το υφάκι τους και να του δίνουν να καταλάβει, ο Nick, ο Jody και η Omi είναι λίγο ως πολύ κλεισμένοι για το υπόλοιπο της χρονιάς. Ζωντανές εμφανίσεις και DJ gigs στα Glastonbury, Creamfields και Homelands επιβεβαιώθηκαν νωρίτερα μέσα στη χρονιά, συν μια επερχόμενη Ευρωπαϊκή περιοδεία και φυσικά, την κυκλοφορία του καλύτερού τους μέχρι τώρα άλμπουμ. <