Συνέντευξη

TIME OUT- ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ- TIME OUT MAGAZINE CYPRUS- ΤΟ ΑΛΛΟ ΒΗΜΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- STATUS- ΤΑ ΝΕΑ- TIME OUT-

TIME OUT

Μετά το καθαρά κλαμπίστικο «Dancing with an angel», ο Μιχάλης Δέλτα αλλάζει καλλιτεχνικό προσανατολισμό, κατεβάζει tempo και παρουσιάζει το πιο πλουραλιστικό άλμπουμ της καριέρας του. Τίτλος του, «Deep Inside». Από μία πλευρά μπορεί να θεωρηθεί παραπλανητικός. Υπάρχουν uptempo χορευτικά κομμάτια, κατάλληλα για χρήση στα clubs, υπάρχουν όμως και jazz house αναφορές που εξελίσσουν το ήπιο, deep κλίμα του «Halcyon days».

Γιατί επέλεξες αυτόν τον τίτλο;
O λόγος που διάλεξα για τίτλο το «Deep Inside» είναι καταρχήν γιατί τα ηχοχρώματα, οι γραμμές του μπάσου, τα είδη της μουσικής που περιλαμβάνονται, είναι πιο ατμοσφαιρικά, πιο εσωστρεφή απ' αυτό που παίζεται συνήθως σε ένα club στις 3 το πρωί. Αυτή είναι η πιο επιφανειακή εξήγηση. Γιατί από εκεί και πέρα, πρόκειται για μια δουλειά που φτιάχτηκε σε μια πολύ έντονη συναισθηματικά περίοδο της ζωής μου και αντανακλά τη φόρτιση από μια ερωτική σχέση.

Το γεγονός ότι το «Deep Inside» ακολουθεί το κλαμπίστικο «Dancing with an angel» έπαιξε ρόλο στο να κάνεις κάτι σαφώς πιο διακριτικό;
Δε γράφω ούτε κατά παραγγελία, ούτε με βάση τη στατιστική. Παίρνω ερεθίσματα από συγκεκριμένες ψυχολογικές και συναισθηματικές καταστάσεις. Προέκυψε απλά σαν βίωμα.

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
Χορεύοντας με τους αγγέλους της γκρίζας πόλης
Από τον Μιλτιάδη Ούλιο

Ο Μιχάλης Δέλτα είναι παλμός. Ηλεκτρονικός, ελληνικός, διεθνής. Ιδρυτικό μέλος των Στέρεο Νόβα. Αυτού του μουσικού σχήματος που λες και ξεφύτρωσε από από το τόποτα στη Ελλάδα. Και δημιούργησε όχι μόνο ένα μοναδικό ύφος συνδυάζοντας τον ηλεκτρονκό ήχο με στίχους αναζήτησης. Ήταν και το ξεκίνημα της ηλεκτρόνικα σκηνής στην Ελλάδα. Και ο Μιχάλης Δέλτα σαν σόλο-καλλιτέχνης εδώ και χρόνια πλέον δεν σταμαατάει να εκπλήσσει. Στις τελευταίες του κυκλοφορίες κατάφερε με την Τάνια Τσανακλίδου στο "Το Χρώμα Της Μέρας" το ελληνικό έντεχνο τραγούδι να σμίξει με την λογική του υπολογιστή. Θύμισε "Στο Ουράνιο Τόξο" παλιότερες εποχές με σκληρότερο ήχο και στίχο. Και στην πρόσφατη dance δουλειά του που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη απλά μας στέλνει σε ένα απίστευτο ταξίδι γεμάτο έκσταση και χορό.

Μιχάλη, σήμερα έχεις πάνω από δέκα δίσκους που κυκλοφόρησες την τελευταία δεκαετία. Με τους Σέρεο Νόβα ήσασταν με τον Κωνσταντίνο Βήτα οι πρωτοπόροι της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα τις αρχές του 1990. Τι σε ώθησε αρχικά στην "ηλεκτρόνικα";
Έζησα την εφηβεία μου με τον απόηχο της πανκ μουσικής σκηνής στην Ελλάδα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80. Το 1988 άκουσα για πρώτη φορά την τότε λεγόμενη "acid house" μουσική. Αυτό με ώθησε να ασχοληθώ με αυτή τη μουσική σκηνή ήταν ότι κυριολεκτικάαποτελούσε έναν καινούργιο ήχο εκείνη την εποχή. Έναν ήχο που εξέφραζε τον ήχο της πόλης. Μου κινούσε το ενδιαφέρον ο μινιμαλισμός της, τα ηλεκτρονικά κρουστά της και σαφώς το γεγονός ότι οι δημιουργοί ήταν άνθρωποι σχετικά περιθωριοποιημένοι από την κοινωνία, ήταν μαύροι, ήταν γκέι. Κι έτσι μπήκα σε αυτό το μουσικό κόσμο. Η επαφή επίσης με την τεχνολογία είναι κάτι που με ιντριγκάρει ακόμα και τώρα. Γιατί συνεχώς βελτιώνεται και αποκτά μεγαλύτερη διάσταση αυτός ο ήχος.

Οι δουλειές σου σαν σόλο καλλιτέχνης είναι πιο "dance". Πώς έγινε η στροφή σου προς την πιο χορευτική τέκνο μουσική;
Έχει μια δύναμη αυτή η μουσική, μια συγκινησιακή δύναμη. Με ταρακουνάει βαθιά στα συναισθήματα μου. Με βοηθάει να εκφράζομαι, είτε μόνος μου, είτε να στέλνω κάποιο βαθύτερο συναίσθημα την ώρα που χορεύω, σε κάποιον άλλον. Πέρα από αυτό, με τη χορευτική μουσική και με το χορό αντίστοιχαυπάρχει μια ομάδα ανθρώπων, που μπορεί να ερωτοτροπήσει...

Τι σε συγκινεί στη μουσική του σήμερα ;Ποια πράγματα θα ήθελες ακόμα να πετύχεις και να εκφράσεις καλλιτεχνικά;
Aυτό που με συκγινεί ακόμη και στη μουσική είναι ότι παρότι την καθημερηνότητά μας είναι αρκετά σκληρή και ότι οι ανθρώπινες σχέσεις συνέχεια βρίσκονται σε ένα μεταβατικό στάδιο, δίχως να μπορούν να σταθεροποιηθούν κάπως και να γίνουνε πιο ουσιαστικές, παρ' όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι, δημιουργοί, καλλιτέχνεςπου γράφουν και μιλάμε για πράγματα τα οποία γίνονται και ασυνείδητα μηνύματα, βοηθώντας έτσι τους ανθρώpους να επικοινωνούν με μια άλλη διάθεση.

Πώς έγινε το βήμα ώστε να εμφανίσεις από την αρχή τους προσωπικούς σου δίσκους ιδίως και στο εξωτερικό;
Γνωρίζοντας πολύ καλά ποια είναι η μουσική που φτιάχνω και πόσο δύσκολο είναι να την δουλέψω στην ελληνική αγορά, θεώρησα σωστό και λογικό να κυκλοφορήσει στο εξωτερικό. Μιας και αυτός ο ήχος ήταν πιο οικείος στο εξωτερικό. Το 1996 κυκλοφόρησα με την RNS Records, μια techno εταιρία στο Bέλγιο, έnα Mini LP, το 1998 με τη Glasgow Undergrounds το Blue Emotions, στη συνέχεια με την Distance στη Γαλλία το Halcyon Days και το Vulnerable. H επαφή μου σε επίπεδο τουλάχιστον κατεύνσης αυτό του υλικού ήταν πολύ ικανοποιητική. Βγήκα έξω, έπαιξα σε κάποια φεστιβάλ σαν DJ, γνώρισα κόσμο. Η επικοινωνία είναι ένα πράγμα που το αναζητώ. Μου ανοίγει περισσότερο τους ορίζοντες μου. Με κάνει πιο ανοιχτό.

Από τις τελευταίες σου δουλειές ίδιαίτερα διακρίθηκε ο δίσκος με την Τάνια Τσανακλίδου.
Θυμάμαι άκουσα το "Μια Αγάπη Μικρή" ταξίδευοντας με λεωφορείο στην Κρήτη, στο ραδιόφωνο ανάμεσα σε λαϊκά από την μία και εφήμερα ποπ τραγούδια από την άλλη.

Και το δικός σας κομματι δεν ήταν λαίκο- παρά την φωνή- αλλα ούτε άνηκε στα "μοντέρνα" που χειρίζονται τον υπολογιστή στην μουσική πολύ μονοκόμματα. Πως αντέδρασε στην πρόκληση να τραγουδήσει σε ηλεκτρονικές συνθέσεις;
Η Τάνια αυτή τη στιγμή είναι ξεχωριστό πρόσωπο στη ζωή μου, είναι μια πάρα πολύ καλή μου φίλη. Η ανταπόκριση της στο να κάνουμε κάτι μαζί, για μένα ήταν λίγο απρόσμενη γιατί ήταν πάρα πολύ θετική και ενθουσιασμένη. Η Τάνια είναι ένας άνθρωπος που παόλη την ιστορία και το έργο της, το οποίο δεν μπορω να το κατατάξω και να το ονομάσω, αλλά σαφώς έχει μια κλασσική γραφή ελληνικού τραγουδιού παράλληλα παρακολουθεί τις νέες τάσεις, τα πιο αξιοόλογα συγκροτήματα που έχουν βγει. Κι έτσι ήταν πολύ ζεστή στο να πειραματιστούμε και να κάνουμε κάτι μαζί. Γράψαμε πρώτα τι σινγκλάκι "Μια Αγάπη Μικρήί", το οποίο ήταν και για τους δυο μας το πιο ελαφρύ κομμάτι. Κια πέρασα ένας χρόνος μετά για να φραφεί π δίσκος. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι δεν μας ενδιέφερε η εμπορική επιτυχία σε καμία περίπτωση.

Πόσο ήταν τελικά το μερίδιο της δουλειάς του καθενός για το "Χρώμα Της Μέρας"; Και τι ήταν αυτό που σου είπε :"Ηφωνή της Τάνιας!";
Eκτιμώ και ευχαριστώ την Τάνια ιδιαίτερα για το ότι δούλεψε ολόκληρη για αυτί. Έγραψε στίχους, μου μιλούσε και είχε εξαιρετικές ιδέες. Αντίστοιχα και εγώ. Περάσαμε μαζί έντονες συγκινήσεις μ'αυτό το άλμπουμ, μια αίσθηση "χαρολύπης". Η Τάνια μ ετη φωνή της αποτελούσε τη Μούσα, τον ήχο της έμπνευσης, για να γράψω τραγούδια για αυτήν, μαθαινοντάς την κιόλας. Αναλύοντας όσο μπορώ την προσωπικότητά της και την ψυχή της. Γνωρίζοντας την μάλλον. Την εμπιστεύτηκα και εγώ και εκμυστηρευτήκαμε ο ένας στον άλλον τα πιο βαθιά του πράγματα. Η φωνή είναι ένα χάρισμακαι ένα όργανο, ειδικά η γυναικεία φωνή που μου προκαλεί εσωτερικούς κραδασμούς, που με βγάζουν από την καθημερηνότητα. Μου ανοίγει παράθυρα φαντασίας κι έμπνευσης. Και όταν συκνινούμαι γράφω, τι να κάνω; Όταν είμαι πολύ χαρούμενος δε γράφω ευκόλα μουσική. Όταν είμαι πιο προβληματισμένος ή συννεφιασμένος γράφω πιο εύκολα.

Στο τελευταίο σου δίσκο κάνεις μια στορφή που ίσως κανείς δεν την περίμενε. Μια σρτοφή προς την κοινωνική κριτική.
Το "Ουράνιο Τόξο" ήταν μία απογραφή γεγονότων και καταστάσεων προσωπικών της τελευταίας δεκαετίας θα μπορούσα να πω. Ήταν προσωπικά βιώματα και βιώματα ανθρώπων δικών μου. Ανθρώπων, που θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ευάλωτους στον τρόπο που τους κατευθύνει το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα για να επιβιώσουν. Ήταν για μένα ένας δίσκος Statement. Για πράγματα που ουσιαστικά με ενοχλούν, για πράγματα που φέρουν τον κοινωνικό ρατσισμό, την ιδιοτέλεια, την παγίδα που φτιάχνει το κοινωνικό σύστημα στην απλή καθημερηνότητα του ανθρώπου. Και αυτή η παγίδα δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να απομακρύνει την ανθρώπινη επάφη, κλεινόμαστε μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο με τα προβλήματα μέσα μας και φτιάχνουμε αδιέξοδα, τα οποία κάνουμε φίλους, ενώ θα έπρεπε να μιλήσουμε πρώτα σε εμάς και στη συνέχεια σε κάποιον άλλον γι'αυτά.

Επίσης προκαλείς στο "Τα αγόρια δεν κλαίνε". Ποιος είναι ο λόγος- γιατί τώρα;
Είναι ένας βαρύς δίσκος με πολλή οργή. Γράφτηκε και ένα κομμάτι για τον τρόπο που σήμερα προσπαθούμε να βρούμε ερωτικούς συντρόφους κι ένας τρόπος ο οποίος έχει πάρει μεγάλη διάσταση είναι το internet, η κουβέντα δηλαδή, το chat στο internet που αφορά όλες τις σεξουαλικές ομάδες. Δυστυχώς στην Ελλάδα ακόμα υπάρχει ένα πέπλο σεμνοτυφίαςκαι κάποια πράγματα δεν έχουν γίνει αποδεκτά με καλή προαίρεση. Άλλο θέμα ήταμ μία γυναίκα παντρεμένη με τρία παιδιάπου την κακοποιούσε ο άντρας της. Γύρω σου άμα κοιτάξεις και ασχοληθείς, αυτά τα θέματα είναι πλέον πολλά σε αριθμό. Η κάθε οικογένεια λαο η κάθε πορτα κρύβει μια (ψιλο)σκοτεινή και πολλές φορες άρρωστη ιστορία. Και εγώ αισθάνθηκα την ανάγκη να μιλήσω γι' αυτό. Δεν είναιη έναρξη μιας καινούργιας πολιτικής στάσης στα πλαίσια της δισκογράφιας. Σαφώς υπάρχει από τη μεριά μου πολιτική στάση, αλλά αρχίζει και σταματάει σε αυτό το δίσκο. Ο καινούργιος δίσκος είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ποιαν είναι τα επόμενα σου σχέδια , οι επόμενες δουλείες σου;
Αυτή τη στιγμή τελείωσα ένα παιδικό θέατρο που το σκηνοθετεί η Δέσποινα Σιδηροπούλου. Αναλαμβάνω να γράψω τη μουσική για μια ταινία του Πάνου Κούτρα. Η καινούργια δισκογραφική δουλειά βγαίνει από μια καινούργια εταίρια στην Αθήνα την Klik Records, οπού εκεί με τα παιδια συνεννοούμαι πάρα πολύ ευχάριστα. Το νέο άλμπουμ λέγεται "dancing with an angel". Είναι μια πολύ όμορφη εικόνα, δεν σημαίνει τίποτε άλλο. Έχει έντεκα κομμάτια καθαρά χορευτικά. Υπάρχουν και δύο κομμάτια με φωνητικά. Στο ένα το "desert farm " τραγουδάει η Άννα Παπαλέξη που είναι μια εξαιρετική φωνή, μια νέα κοπέλα με πολύ ταλέντο. Ετοιμάζω για τον Φεβρουάριο και την παρουσιάσει ενός Live Album που θα στηριχτεί στα βίντεο που έχω κυκλοφορήσει. Αγοράζω δίσκους, παίζω πάρα πολύ ως Dj, τρεις φλορές την βδομάδα σε μεγάλα κλαμπ εδώ αλλά και σε μικρότερα μπαρ. Μου αρέσει η καθημερηνότητά μου έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη μουσική. Γιατί στο παρελθόν έκανα πράγματα τα οποία ήξερα ότι τυα έκανα καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Περίμενα την στιγμή που θα καταφέρω να ζω μόνο με την μουσική. Και τώρα πια είναι έτσι και μου δίνει ιδιαίτερη χαρά.

TIME OUT MAGAZINE CYPRUS
ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Από την Χλόη Σκαρπάρη

Η αμιγώς ελληνική δισκογραφική εταιρία έρχεται στι νησί για πρώτη φορά, δίνοντας ένα beach party se παραλία της Λεμεσσού. Οι Djs Mιχάλης Δέλτα, Νίκκος Διαμαντόπουλος και Γιώργος Κυριάκου (διευθυντής της εταιρίας) είναι έτοιμοι να μας δείξουν τις δυνατότητές τους. ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΕΛΤΑ

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που υπάρχει στην ελληνική δισκογραφία;

Το μέγιστο πρόβλημα της, είναι η "εκπόρνευσή" της και μια δυνατή συμμαχία με ΜΜΕ απ'όπου ξεφυτρώνουν νέες δισκογραφικές αηδίες. Θέλω να είμαι αισιόδοξος για την γενικότερη εξέλιξη τής ποιότητας της ζωής του ανθρώπου.

Ποιο κομμάτι (σου) θα διάλεγες ως το πιο αντιπροσωπευτικό όσον αφορά την προσωπικότητα σου;

Η μουσική μου δεν είναι αντιπρόσωπός μου.Όυτε αναλύει ή περιγράφει την προσωπικότητά μου.Είναι ένα μέσο που χρησιμοποιώ για να οραματίζομαι το καλύτερο για μένα και τους άλλους.

Πώς θα την περιέγραφες;

Ηλεκτρονική συναισθηματική.

Τι να περιμένουμε από το set σου;

Ενέργεια.

Υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζει για σένα;

Ξεχωρίζω τον Νίκο Διαμαντόπουλο. Οι Djs επαναλαμβάνονται.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΒΗΜΑ
Σάκης Δημητρακόπουλος

Αν για κάποιο ιδίωμα της διεθνούς μουσικής έχει να καυχιέται η εγχώρια σκηνή, αυτό σίγουρα δεν είναι το ροκ, αφού οι όποιες προσπάθειες μέσα στα χρόνια μάλλον δεν κατέληξαν κάπου. Αντιθέτως, η μίνι σχολή της ηλεκτρόνικα, που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, έχει να επιδείξει λαμπρά δείγματα γραφής από σημαντικούς δημιουργούς όπως είναι ο Νίκος Διαμαντόπουλος, ο Νίκος Πατρελάκις, ο Coti K., οι Μίκρο και βεβαίως ο Κωνσταντίνος Β και ο Μιχάλης Δέλτα από το πρωτοπόρο για τα ελληνικά δεδομένα συγκρότημα Στέρεο Νόβα. Για να βάζουμε τα πράγματα σε σωστή ιστορική βάση, η ηλεκτρονική μουσική έχει παράδοση στη χώρα μας αν αναλογιστούμε τη μοναδική καριέρα του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Στη σύγχρονη όμως, ηλεκτρονική, αυτή η έξαρση είναι φαινόμενο της τελευταίας πενταετίας, κυρίως ως απόηχος των όσων σημαντικών συμβαίνουν στην αλλοδαπή.

Ο Μιχάλης Δέλτα είναι ένας καλλιτέχνης ξεχωριστός τόσο για τις ως τώρα δημιουργίες του όσο και για τη στάση του στη μουσική βιομηχανία. Σήμερα, λίγες ημέρες προτού πραγματοποιήσει την εμφάνισή του στο Club22 με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του "Dancing With An Angel", ο Μιχάλης Δέλτα δείχνει αρκετά οργισμένος με την ελληνική πραγματικότητα μιλώντας στο «Βήμα». Δεν θεωρεί ότι μπορεί να εξελιχθεί εδώ, και μόνο η φυγή που προγραμματίζει για το εξωτερικό θα τον βοηθήσει, χωρίς όμως να μας λέει ακόμη που σκοπεύει να μεταβεί. «Δεν πιστεύω ότι η μουσική μου ταιριάζει με τα σκουπίδια πουπαίζονται συνεχώς στο ραδιόφωνο» λέει με το γλυκό ύφος που τον χαρακτηρίζει «ούτε πως τα περισσότερα από τα βιντεοκλίπ ταιριάζουν στα κομμάτια για τα οποία γίνονται». Ο ίδιος έχει φροντίσει να «ντύσει» την περφόρμανς του στο Club22 με ένα βίντεο διάρκειας μίας ώρας και δεκαπέντε λεπτών, όσο δηλαδή θα διαρκέσει και το σόου του. Ο Μιχάλης Δέλτα φιλοδοξεί το βίντεο να υιοθετήσει τον ρόλο του περφόρμερ που συνήθως απουσιάζει από τις συναυλίες του είδους. Παράλληλα είναι φτιαγμένο, όπως λέει ο ίδιος, «από εικόνες πορνό, καλλιτεχνικά 'πειραγμένες', ξορκίζοντας έτσι τους προσωπικούς δαίμονές μου. Ούτως ή άλλως το άλμπουμ αυτό επιδιώκει την εξιλέωσή μου σε καταστάσεις που στάθηκαν πολύ βαριές επάνω μου το τελευταίο διάστημα.

Μια δουλειά που έχει επιμεληθεί ο φίλος μου και σταθερός συνεργάτης μου Γιάννης Κατσαρδής». Ελάχιστα θα είναι τα κομμάτια που θα παρουσιάσει από τα προηγούμενα άλμπουμ, με εξαίρεση το εξαιρετικό περυσινό «Ουράνιο Τόξο», γιατί το πρόγραμμα επιδιώκει να έχει μια κόνσεπτ αντίληψη. Το "Dancing With An Angel" ίσως αποτελεί την πιο εμπεριστατωμένη άποψη του Μιχάλη Δέλτα για τη σύγχρονη ηλεκτρονική και γενικότερα χορευτική μουσική. Μία άποψη που ωρίμασε στα χρόνια μέσα από δουλειές όπως ήταν το "T19", το "Blue Emotions" και «Το Χρώμα Της Ημέρας». Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι η αναφορά του για καριέρα στο εξωτερικό δεν είναι τυχαία, αφού έχουν προηγηθεί τα δύο πολύ καλά άλμπουμ για τη γαλλική ετικέτα Distance Records, "Halcyon Days" και "Vulnerable". Για το "Dancing With An Angel" συνεργάστηκε με τη νεοσύστατη ετικέτα KLIK Records αλλάζοντας μια ακόμη φορά εταιρεία γιατί, όπως υποστηρίζει, «δεν αντέχω τις πιέσεις και δεσμεύσεις των εταιρειών, αλλά μου αρέσει να κάνω συμφωνίες για κάθε έργο ξεχωριστά ώστε να διατηρώ την ανεξαρτησία μου».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
ΜΕΛΩΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ
Δημήτρης Κανελλόπουλος

Το καινούριο άλμπουμ του Μιχάλη Δέλτα φέρει τον τίτλο χορεύοντας με έναν άγγελο - «Dancing With An Angel» (KLIK Records). Ο Μιχάλης Δ προέρχεται από τους «Στέρεο Νόβα», ένα από τα πρωτοποριακά ελληνικά συγκροτήματα του '90, που συνετέλεσε αποφασιστικά στο να διευρυνθεί σημαντικά το κοινό του ηλεκτρονικού ήχου στη χώρα μας.

«Το 'Dancing With An Angel' γράφτηκε υπό την επιρροή καταστάσεων στις οποίες καλείσαι να σταθείς δυναμικά δίπλα σε αγαπημένα πρόσωπα, που περνούν ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές», λέει στην «Ε» ο Μιχάλης Δ. «Αυτό είναι το backstage του δίσκου και αφορά κυρίως εμένα, αλλά και όλους τους ακροατές του δίσκου μέσα από τα τραγούδια του».

Το καινούριο άλμπουμ του πολυγραφότατου Μιχάλη είναι ορίτζιναλ χορευτικό. Ο ήχος του είναι deep progressive και, όπως λέει ο δημιουργός του, απευθύνεται κυρίως στους κλάμπερς. «Είναι πολύ εύκολο για τους επιπόλαιους ακροατές της dance σκηνής να προσεγγίσουν επιφανειακά ένα έργο και μετά να το κριτικάρουν με προκατάληψη. Απεχθάνομαι τους ανοργασμικούς και ψευτοκουλτουριάρηδες κριτικούς και ακροατές, που ισχυρίζονται ακόμη και σήμερα ότι η ηλεκτρονική μουσική είναι ψυχρή ή ότι δεν είναι καν μουσική».

-Πως αντικατοπτρίζεται στο έργο ενός καλλιτέχνη η αντίστασή του στη λαίλαπα της ομοιομορφίας;
«Ένας καλλιτέχνης κρίνεται γενικώς από τη διαφορετικότητα του έργου του. Λόγου χάριν, τα τελευταία είκοσι χρόνια η ελληνική δισκογραφία έχει διαρκώς μια τσίχλα στο στόμα, τα καψουροτράγουδα. Από το «έντεχνο» στο ελληνάδικο και από εκεί στο σκυλάδικο. Τρεις μουσικές σκηνές που διασκεδάζουν μεν, αλλά δεν ψυχαγωγούν το ελληνικό κοινό. Εκτιμώ εκείνους που δεν είναι σαχλοί και καραγκιόζηδες και που ακόμα φτιάχνουν βιωματικά τραγούδια. Εκτιμώ όσους διατηρούν μια ποιητική σχέση με τη ζωή, τους δημιουργούς που κρατούν μια πολιτική στάση και προσπαθούν να επηρεάσουν τα κοινωνικά δρώμενα».

-Συμφωνώ ότι η ηλεκτρονική μουσική είναι γεμάτη συναισθήματα, έστω κι αν απουσιάζουν οι στίχοι. Πως διακρίνεται, όμως, μέσα της η ελληνικότητα ενός έργου;
«Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου συνθέτει ηλεκτρονική μουσική, αλλά το αποτέλεσμα της δουλειάς του έχει ελληνικές ρίζες και αναφορές. Οι συνθέσεις μου δεν έχουν συγκεκριμένη πατρίδα, αν και νομίζω πως όταν γράφω μου βγαίνει μια μεσογειακή μελαγχολία».

-Το κλασσικό οδηγεί στην κοινοτοπία;
«Ένας μουσικός εκ των πραγμάτων διαθέτει τις επιρροές και τις «ιερές» αναφορές του. Από την άλλη, βέβαια, είναι ιδιαίτερα κακόγουστο να φτάνει να γίνεται μια ανέμπνευστη και αποτυχημένη κόπια των παραπάνω. Είναι αναγκαίο λοιπόν, ο καλλιτέχνης να μη λησμονά την αφετηρία του, αλλά παράλληλα θεωρώ τον πειραματισμό ως το μονοπάτι που οδηγεί στο καινούριο και την ανατροπή. Πειραματιζόμενος μπορείς να ανακαλύπτεις πτυχές και δυνατότητες του εαυτού σου που δεν είχες καν φανταστεί. Κάτι εξαιρετικά γοητευτικό».

-Σε τι ρυθμό κινείται ο κόσμος σήμερα;
«Σφοδρά καπιταλιστικό. Αυτόν τον ρυθμό που καταφέρνει με όλα τα μέσα να φέρνει τον μέσο πολίτη σε κοινωνικό αδιέξοδο, παρέχοντας την τρομολαγνεία μέσα από τα media και ωθώντας τον στην υπερκατανάλωση και εν τέλει, στην ροσωπική του ανάλωση».

STATUS
Ιανουάριος 2004
Νίκος Μουρατίδης
ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΔΕΛΤΑ

Ο Νίκος Μουράτιδης κουβεντιάζει με τον Μιχάλη Δέλτα για την ελληνική electronica και για τις χορευτικές διαθέσεις του νέου του CD.

Αν η νέα μουσική σκηνή στην Ελλάδα έχει κάποιους άξιους εκπροσώπους, τότε ο Μιχάλης Δέλτα είναι ανάμεσα στους πρώτους. Πολλά καινούρια ονόματα, φρέσκες ιδέες, νέες ενορχηστρώσεις, ηλεκτρονικοί ήχοι, αλλά και φυσικά όργανα όποτε χρειάζεται. Αυτή είναι η νέα μουσική ελληνική σκηνή, που προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς σπουδαία μέσα και χωρίς την ανάλογη υποστήριξη. «Ακούς τα ραδιόφωνα του λεγόμενου ελληνικού ρεπερτορίου, τα οποία όλη αυτή την κίνηση τη σνομπάρουν, λες και ότι εμείς δεν κάνουμε μουσική. Προτιμούν να παίζουν τα 6ο ζεϊμπέκικο του τάδε τραγουδιστή, παρά κάποιους νέους μουσικού, που προσπαθούν να επιβιώσουν και να πειραματιστούν», μου λέει. Σημείο αναφοράς στο χώρο του, παρουσίασε πριν από μερικές εβδομάδες το καινούριο άλμπουμ Dancing With An Angel. Πολύ χορευτικό. Καταιγισμός ρυθμού και σύγχρονων ήχων, που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα αντίστοιχα του εξωτερικού. «Πέρασα δύσκολο καλοκαίρι, αλλά στο τέλος μου βγήκε πολύ δημιουργικό και ρυθμικό. Ήθελα να «ξεσκάσω» λιγάκι και να κάνω έναν αμιγώς χορευτικό δίσκο. Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό κάνω και πολλά DJ set", μου λέει. Ο Μιχάλης είναι ίσως ο μόνος Έλληνας που έχει συνεργαστεί και με τις λεγόμενες «προχωρημένες» εταιρείες του εξωτερικού. Τραγούδια του βρίσκεις σε διεθνείς συλλογές, όπως επίσης έχουν κυκλοφορήσει δίσκου του από την Glasgow Underground και την Distance. Το κομμάτι του, "Melt", το έχει κάνει remix ο Llorca, ενώ η Billy Ray Martin έχει τραγουδήσει το υπέροχο I'm Not Keen.

Τραγούδι ή μουσική;
Και τα δύο με γοητεύουν το ίδιο. Μία όμορφη μελωδία έχει όση γοητεία έχει και ένας ωραίος στίχος. Το Desert Farm (από το νέο του CD) συνδυάζει και τα δύο. Οι στίχοι είναι της Μέμης Κούπα και τραγουδάει μοναδικά η Λιάνα Παπαλέξη.

Με το εξωτερικό τι γίνεται;
Είναι μία πονεμένη ιστορία. Δεν βρίσκεις άκρη και δεν μπορείς να βρεις τι έχεις πουλήσει, με αποτέλεσμα να μην παίρνεις δικαιώματα και να είσαι στη δυσάρεστη θέση να κάνεις δικαστικούς αγώνες.

Από τα νέα ονόματα στο χώρο της νέας σκηνής έχεις ακούσει κάποια γκρουπάκια, που πιστεύεις ότι κάνουν καλή δουλειά;
Μου αρέσουν οι Film, οι Closer και οι Μίκρο, αν και πιστεύω ότι δεν έχουν βρει απόλυτα το στόχο τους. Γενικά, γίνονται καλές προσπάθειες.

Το ξέρεις ότι αν ενωθούν οι Στέρεο Νόβα, έστω για ένα κονσέρτο θα γίνει χαμός;
Ναι, το ξέρω, αλλά για μια ακόμη φορά να πούμε ότι οι Στέρεο Νόβα ήταν ένα σχήμα που ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Τώρα κάνουμε όλοι μας άλλα πράγματα.

ΤΑ ΝΕΑ
Μαρία Μαρκουλή
Αόρατη μουσική συμφωνία... ως τα κλαμπ

Βετεράνος σε ένα χώρο που βρίσκεται στην Ελλάδα ακόμη στην κούνια... και ξετρελαμένος "πρωτάρης" στη σταθερή του σχέση με τη μουσική. Ο Μιχάλης Δέλτα επιστρέφει με το άλμπουμ "Dancing With An Angel".

Οι μουσικές του Μιχάλη Δέλτα ταξιδεύουν στο εξωτερικό, βρίσκουν το κοινό τους και τη μνεία των ειδικών του χώρου. Η γαλλική ετικέτα της Distance κυκλοφόρησε δουλειά του, ενώ το έγκυρο αγγλικό περιοδικό "DJ" φιλοξένησε συνέντευξή του.

Πόσο μακρινή είναι η πιθανότητα να μεταφέρει τις δραστηριότητές του εκτός Ελλάδας;

"Είναι σίγουρο πως αυτό το είδος της μουσικής που κάνω θα είχε διαφορετική υποδοχή έξω... και δεν το έχω βγάλει από τη σκέψη μου. Αλλά, μου αρέσει η Ελλάδα, το κοινό που είναι ιδιαίτερα ζεστό και δυστυχώς ή ευτυχώς εμείς οι Έλληνες έχουμε βαθιά συναισθηματική σχέση με τα πρόσωπα και αυτό με εμποδίζει να φύγω. Έχω την πολυτέλεια άλλωστε να κάνω πράγματα για το εξωτερικό και από την Ελλάδα, οπότε δεν έχω τόσο λόγο όσο πριν από δέκα χρόνια".

Το δωμάτιο, ένα μικρό στούντιο που βλέπει την πόλη από ψηλά, είναι γεμάτο από μουσική. Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής μοιάζει να τρέφεται με νότες και ένα ωραίο μπιτ έχει τρυπώσει μέχρι και στις τσέπες μας. Ορκίζομαι πως όση ώρα μιλάω με τον Μιχάλη Δέλτα δεν ακούγεται τίποτα. Ακόμη και τα CD είναι κλεισμένα στην τσάντα του. Που θα ανοίξει μετά, προς το τέλος. Η μουσική πάντως είναι "on" διαρκώς. Όπου κυκλοφορεί ο Μιχάλης.

"Αυτό είναι αλήθεια", λέει. "Υπάρχει μουσική συνέχεια. Και προτιμώ να διαλέγω τις εικόνες που θα της ταιριάζουν. Είναι ένας λόγος αυτός που δεν έχω τηλεόραση" (απόδειξη μια μικρή συσκευή στο ένα δωμάτιο, η κεραία της στο άλλο).

"Συμβαίνει κάτι που δεν μπορώ ακόμη να εξηγήσω από τη στιγμή που άνοιξε ο δρόμος για τη μουσική μπροστά μου. Κάτι με πηγαίνει. Σαν μια αόρατη συμφωνία ανάμεσα σε μένα και τη μουσική". Με την έξαψη του "φαν" και με μεγάλα βήματα στις εμπνεύσεις του διανύει αποστάσεις. Εικόνες και φωνές συναντώνται στις συνθέσεις του. Η Τάνια Τσανακλίδου στο εντυπωσιακό "Το Χρώμα Της Ημέρας" συναντά την electronica.

Το "Dancing With An Angel" ανεβάζει τις εντάσεις. Η πυξίδα του δείχνει σταθερά στα κλαμπ, αλλά ο εσωτερικός του μαγνήτης σημαδεύει ακριβώς το συναίσθημα. Ατμοσφαιρικό και εξωστρεφές, μουσική για να ταράξει τα ηχεία σε πρότυπα παραγωγής που θα ζήλευαν συνάδελφοι της αλλοδαπής.

"Σε σχέση με το προηγούμενο, το "Ουράνιο Τόξο", που ήταν περισσότερο κοινωνικό και πολιτικό άλμπουμ, το "Dancing..." είναι σίγουρα πιο ονειρικό". Όσοι θυμούνται το "Τετράγωνο 19" (1994 με '97) δεν ξαφνιάζονται καθόλου με τις "χορευτικές" διαθέσεις του Μιχάλη. Η δύναμη της μουσικής, βλέπετε.

"Το καλοκαίρι που πέρασε, ύστερα από κάποια πράγματα που ακύρωσα και που -δεν το κρύβω- με είχε πάρει και λίγο από κάτω, έκανα ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη και επιστρέφοντας από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο κλείστηκα σπίτι και έγραφα. Διάβασα πολύ -ήταν κάτι που μου είχε λείψει τον τελευταίο καιρό- σαν να άκουγα ένα κομμάτι της ψυχής μου να μου λέει: "ε, που είσαι; Έχω ανάγκη και από άλλα πράγματα". Λίγο ψυχαναλυτική διαδικασία; Ίσως. Αυτός ο άγγελος, πάντως, που λέω στο άλμπουμ μπορεί να συμβολίζει για τον καθένα οτιδήποτε. Για μένα είναι μια συνάντηση. Βρίσκομαι σε μια πολύ καλή σχέση ξανά με τον εαυτό μου".

Ποιος δεν θυμάται τους "Στέρεο Νόβα"; Μπήκαν σαν σίφουνες στο παιχνίδι της μουσικής, έβαλαν νέους όρους στο παιχνίδι. "Βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο τόπο". Όταν αποφάσισαν να μη συνεχίσουν μαζί, ο καθένας ακολούθησε τη δική του πορεία. Η σκηνή ολόκληρη της ηλεκτρονικής μουσικής μπήκε στον χάρτη. "Πιστεύω όμως -λέει ο Μιχάλης Δέλτα- πως δεν ανοίχτηκε πολύ ακόμη. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του '90 βγήκαν κάποια χιπ χοπ σχήματα, υπήρχαν οι Stereo Nova, o Kotie K, o Savas Ysatis, αλλά οι εταιρίες δεν έδειξαν το ενδιαφέρον να προμοτάρουν αυτή την κατάσταση".

Τι σημαίνει να δουλεύεις στο κομπιούτερ και να γράφεις μουσική; "Στο ωδείο κάποια στιγμή βαρέθηκα. Σαφώς πήρα χρήσιμες γνώσεις, όμως σε ένα σημείο αισθάνθηκα πως θα γινόμουν ένας πολύ καλός εκτελεστής έργων άλλων και όχι συνθέτης ο ίδιος. Η επαφή με την τεχνολογία σου δίνει αυτή τη δυνατότητα, αν έχεις φαντασία και δίψα. Τα παράτησα όλα και άρχισα να πειραματίζομαι, δοκίμασα πράγματα, έκανα λάθη και από αυτά έβγαινε κάτι καινούριο".

Όσοι ασχολούνται με την ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα έχουν πάνω-κάτω κοινές εμπειρίες. Συχνά πλησιάζουν τον Μιχάλη για να βγάλουν μια άκρη. "Έρχονται παιδιά και με ρωτάνε διστακτικά τι πρέπει να κάνουν για να κυκλοφορήσουν τη δουλειά τους. Και παρατηρώ ότι είναι ανοιχτά μυαλά, που ακούνε πολλά είδη μουσικής και στην προσωπική του ζωή ο καθένας έχει κάτι που τον διαφοροποιεί από τη μάζα, έχουν παιδεία και κουλτούρα και αυτόματα η μουσική που κάνουν εξειδικεύεται σε ένα κοινό πιο περιορισμένο... Δεν με ενοχλεί που είμαστε λιγότεροι. Δεν με ενοχλεί που δεν κάνω 50.000 πωλήσεις -με ενοχλεί μόνο στην τσέπη μου. Στον δρόμο όμως έχω εισπράξει την εκτίμηση και με ενδιαφέρει να προχωράω με βήματα αργά και προσεκτικά. Έχω μια ασφάλεια με αυτό".

TIME OUT
Δαιμονισμένος Aγγελος
Από τον Παντελή Αντωνιάδη

Το "Dancing With An Angel" είναι το δεύτερο άλμπουμ του Μιχάλη Δέλτα σε διάστημα μικρότερο του ενός χρόνου. Αυτή τη φορά, προσανατολίστηκε σε καθαρά χορευτικό ύφος, που θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα από το κλαμπίστικο κοινό.

To Dancing With An Angel είναι καλό άλμπουμ και θ' αρέσει κυρίως σ' όσους εκτιμούν την καθαρόαιμα κλαμπίστικη πλευρά της δουλειάς του. Ο Μιχάλης Δέλτα μου λέει ότι βρίσκεται στα δικαστήρια με την Distance (η γαλλική ανεξάρτητη εταιρεία στην οποία κυκλοφόρησε το "Halcyon Days"), γιατί κήρυξε πτώχευση χωρίς φυσικά να καταβάλλει τα χρήματα από τα πνευματικά δικαιώματα. "Έχω τον ίδιο δικηγόρο με τον Kevin Yost, γιατί χρωστάνε λεφτά και σ' αυτόν. Δυστυχώς πολλές ανεξάρτητες εταιρίες δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν. Όσο για την κυκλοφορία του "Dancing With An Angel" στο εξωτερικό, μιλάω με κάποιες ανεξάρτητες εταιρίες οι οποίες θεωρώ ότι παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια".

Αισθάνθηκες με το "Dancing With An Angel" ότι ο ήχος σου είναι πιο δεμένος σε σχέση με το παρελθόν;

Όχι, γιατί κάνω χορευτική μουσική από το 1994. Μετά τους Στέρεο Νόβα είχα ένα project που λεγόταν "Τετράγωνο 19", το οποίο, πέρα από τη δισκογραφία του, το είχα παρουσιάσει και live τρεις τέσσερις φορές. Για μένα κάθε δουλειά είναι ξεχωριστή. Και το "Ουράνιο Τόξο" ήταν μια ολοκληρωμένη δουλειά μ' ένα πολύ συγκεκριμένο statement. Φεύγοντας απ' αυτό και κάνοντας μέσα μου μια σειρά από σκέψεις, το "Dancing With An Angel" ήταν ένα πράγμα που με ξεκούρασε, κι ας έχει έντονους ρυθμούς. Έδωσα μεγάλη βάση στην παραγωγή, δουλεύτηκε πάρα πολύ, με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια.

Υπάρχει σκέψη να παρουσιάσεις με κάποιο τρόπο live και αυτό το άλμπουμ;

Βέβαια. Θα κυριαρχεί μια βασική ιδέα που στηρίζεται στο βίντεο. Θα είναι μια πολύ ποιητική γραφή με προβολές γυμνών πορτρέτων καθημερινών ανθρώπων, σώματα που δεν αποτελούν τέλεια αισθητικά πρότυπα. Θα είναι ολόγυμνα πορτρέτα, είτε σε συνθέσεις είτε μόνα τους, τα οποία δεν έχουν τη διάθεση του ρεαλισμού και πολύ περισσότερο τις πορνογραφίας. Αντίθετα, θα είναι για μένα μια γραφή εξοικείωσης με το όχι αποδεκτό ως ωραίο γυμνό σώμα. Η μουσική θα παίζεται μέσα από το lap top με προηχογραφημένα μέρη και κάποια effects σε πραγματικό χρόνο. Στα πλήκτρα θα βρίσκομαι εγώ και ένας συνεργάτης μου, ο Βαγγέλης Κωβαίος. Από εκεί και πέρα θα συμμετέχουν ο Πάνος ο Τζάφος και η Λιάνα η Παπαλέξη, που έχουν κάνει φωνητικά και σε δύο από τα κομμάτια του δίσκου. Η Μέμη Κούπα θα κάνει τη σκηνοθεσία του βίντεο, ενώ έχει γράψει και τους στίχους στο "Desert Farm" πριν από πολλά χρόνια, όταν βρισκόταν σε ένα ερημικό τοπίο στην Καλιφόρνια. Αυτό είναι όλο. Δηλαδή κάτι πολύ πιο απλό σε σχέση με τη συναυλία στο Ρόδον. Δεν θα πέφτουν τα φώτα πάνω μας.

Ο κόσμος στα live θέλει να βλέπει κορμιά να κινούνται, ειδάλλως μπορεί και να βαρεθεί.

Αν τελικά παρουσιάσουμε αυτό το πράγμα στο U-Matic, μ' ενδιαφέρει να δω τον κόσμο να χορεύει και όχι να παρακολουθεί σαν να είναι κάτι θεατρικό.

Αν ξεκινούσες σήμερα θα διάλεγες ως καλλιτεχνικό όνομα το Μιχάλης Δέλτα;

Νομίζω πως όχι, γιατί αυτό το κωδικοποιημένο όνομα το προτίμισα μια συγκεκριμένη περίοδο και παρέπεμπε σ' ένα είδος μουσικής νοοτροπίας. Δεν μ' αρέσει το πατρώνυμό μου, για να το χρησιμοποιήσω καλλιτεχνικά. Ξέρουμε ότι αυτό το είδος μουσικής περιέχει μια άρνηση της ταυτότητάς σου ή μάλλον, επειδή αυτό ακούγεται λίγο άσχημο, θα έλεγα ότι φτιάχνεις έναν καινούριο εαυτό και τον προβάλλεις. Εσύ δεν είχες ποτέ παρατσούκλι;

Στο σχολείο ναι. Αν είχες τη δυνατότητα να επιλέξεις μουσική στο μετρό, τι θα έβαζες;

Brian Eno.

Ποιο; Το "Music For Airports";

Όχι μόνο. Και άλλες δουλειές του.

Αν ήσουν υπεύθυνος μουσικής στην Ολυμπιάδα;